Εμβόλιο γρίππης.... άντε και του χρόνου.

Επίσημα το CDC (Centers for Disease Control and Prevention) ανακοίνωσε οτι:

• Το εμβόλιο της γρίππης παρουσίασε επιτυχία μόνο 18% λόγω της πιθανής μετάλαξης του Η3Ν2 τύπου Α που έγινε πιθανόν μετά την ολοκλήρωςη του εμβολίου.
• Το 70% των στελεχών της γρίππης τύπου Α που πιστοποιήθηκαν στους ασθενείς δέν περιέχονταν μέσα στο εμβόλιο. 
• Αντιθέτως επιτυχία σε βαθμό 95% υπήρξε για τον τύπο Β.

Η φετινή μετάλαξη δεν αναιρεί την αναγκαιότητα για εμβολιασμό του χρόνου, αλλά ..... όταν είσαι και εμβολιασμένος και άρρωστος, η αναγκαιότητα κρύβεται μέσα στην .... ελπίδα.

http://sroodmeday.blogspot.gr/2015/03/cdc-says-influenza-vaccine-only-18.html

Και οι Παιδίατροι έχουν ψυχή.

Medscape Pediatrician Lifestyle Report 2015 
 

Πρόσφατα σε μια μελέτη που παρουσιάστηκε στο Medscape αναφέρεται αύξηση των Ιατρών που παρουσιάζουν σημεία εργασιακής εξάντλησης (Burnout) Κατά 16%.

Πώς ορίζεται όμως η εργασιακή εξάντληση?

Πρόκειται για εκείνη την κατάσταση που ο Ιατρός έχει χάσει τον αρχικό του ενθουσιασμό για την εργασία, νιώθει περισσότερο κυνικός απέναντι στην καθημερινότητα του και αποκτάει χαμηλό αίσθημα αυτοεκτίμησης.

Οι παιδίατροι παρουσιάζουν ένα ποσοστό 44% στο σύνολο τους.

Ποιες είναι οι αιτίες?

1.Γραφειοκρατεία. Είναι μια αιτία που κυρίως κυριαρχεί στους συναδέλφους που εργάζονται σε Νοσοκομεία όπου πλέον χρόνο με τον χρόνο, φόβο με τον φόβο, για μια ακτινογραφία θα ζητάμε την ένορκη συγκατάθεση του ασθενή. Βλέπε Αμυντική Ιατρική (Defensive Medicine- http://en.wikipedia.org/wiki/Defensive_medicine ). 
 

2. Ο χρόνος που ξοδεύουν στο χώρο εργασίας. Και πάλι οι ελεύθερο-επαγγελματίες έχουν την δυνατότητα να συνθέσουν ένα χώρο που θα τους δημιουργεί μια ευχάριστη διάθεση, όσο αυτή κρατήσει, δεδομένο που δεν μπορεί να ισχύει για τους συναδέλφους στο νοσοκομείο εκτός αν ξεκινήσουν τα Boutiques Hospitals.

 

3. Ψηφιοποιήση δεδομένων. Σε αυτό το σημείο θα διαφωνούσα προ μηνών αλλά διαπίστωσα ότι όσο πιο πολύ προσπαθείς να εντάξεις την κοινωνική δικτύωση στην  υπηρεσία του Ιατρείου σου τόσο περισσότερο χρόνο ξοδεύεις στον υπολογιστή και ξαφνικά η κούραση είναι μεγαλύτερη στον ελεύθερο χρόνο σου. Οπότε…. Ναι αποτελεί ένα παράγοντα για burnout.

 

4. Πολλοί Πελάτες. Αναμφισβήτητα. Βέβαια όταν ξεκινάς στην αρχή με άδειο ιατρείο είναι τουλάχιστον ειρωνικό να διαμαρτύρεσαι για τα πολλά ραντεβού που εύχεσαι, αγωνιάς, και προσπαθείς να έρθουν. Όμως πιστεύω ότι παράλληλα με τον μεγάλο αριθμό πελατών η σκληρά τρελή πραγματικότητα της κοινωνίας μας όπου η νοοτροπία υπερισχύει της λογικής, μπορεί να οδηγήσει έναν Ιατρό να συμβιβαστεί απέναντι σε θεραπευτικές νοοτροπίες έξω από την υπάρχουσα γνώση και αυτό να οδηγήσει συμπληρωματικά στην ψυχολογική του κατάρρευση.

 

5. Δύσκολοι ασθενείς. Χαχαχα δεν καταλαβαίνω!!!! Ίσως σε κάποια άλλη χώρα ή νομό.

 

6.Συνεχή παρακολούθηση των Ιατρικών  εξελίξεων . Στον σημερινό επαγγελματικό χώρο της εξειδίκευσης, η συνεχιζόμενη εκπαίδευση είναι αυτό που μας διαφοροποιεί ως επιστήμονες. Είναι δύσκολο να πιστέψω ότι αποτελεί την αιτία εργασιακής εξάντλησης, ίσως είναι συνέπεια της. Θα σας ενημερώσω σε λίγα χρόνια.

 

7. Συναισθηματικό δεσμό με τους πελάτες. Η αλήθεια είναι, όπως είπε και ένας συνάδελφος, ο Παιδίατρος είναι ο «φίλος» που γίνεται αποδέκτης όλων των προβλημάτων της σχέσεις ενός ζευγαριού που σίγουρα επηρεάζει και την προσέγγιση προς τον ασθενή και την θεραπεία του. Και πάλι όμως είναι στο χέρι του Ιατρού να χειριστεί το θέμα. Έχουμε όμως την γνώση? 

 

Η μελέτη συνεχίζει συγκρίνοντας τα δύο φύλα. Το 48% είναι γυναίκες ενώ το 39% είναι άντρες. Το «ασθενές» φύλλο θα έλεγε κάποιος, η «απουσία» του συζύγου στο σπίτι θα έλεγαν κάποιες άλλες.

 

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η μείωση του ποσοστού όσο οι ηλικίες μεγαλώνουν. Ίσως αποκτούμε καλύτερο έλεγχο της ζωής μας ή… αδιαφορούμε περισσότερο? Θα δούμε.

 

Πώς όμως προσπαθούν να ξεκουραστούν ή καλύτερα να ανανεωθούν οι Ιατροί?

Με την σειρά προτίμηση (σύμφωνα με την μελέτη):

 

• 80% - Χρόνος με τα παιδιά τους-Ποτέ αρκετός!!!!
• 70% - Ταξίδια. Κατανοητό ,αποδεκτό και κατά ένα μεγάλο ποσοστό υιοθετημένο.
• 70% - Άσκηση. Αν είχα την δύναμη να σηκωθώ τότε δεν θα χρειαζόταν να       γυμναστώ.
• 65% - Διάβασμα. Δεν έχω καταφέρει να τελειώσω ακόμα το βιβλίο που άρχισα πριν ένα χρόνο… ή δύο… ή τρία…. .
• 50% - Πολιτιστικά . Σινεμά και πάλι σινεμά. Αν και εδώ στην Πρέβεζα είναι πιο σωστό torrents και πάλι torrents.
• 48% - Φαγητό και κρασί … και επαυξάνω με λίγο τσίπουρο.
• 28% - Κηπουρική. Πλάκα με κάνεις!!
• 20% - WebSurfing.  Ως ένα βαθμό μπορώ να πω ότι ξεκουράζει αν και το apple tv είναι καλύτερο.
• 10% - Συγγραφικό έργο. Τα απομνημονεύματα μας…πολύ καλή ιδέα.
• 10% - Γκόλφ- ως γνήσιος Σερραίος, που ανακάλυψαν το γκολφ, βλέπε Πρώτη Σερρών, δυσκολεύομαι να το ασκήσω εδώ στην Πρέβεζα…. Πολλά ελαιόδεντρα.
• 7% - Ψάρεμα- τελευταία και καταϊδρωμένη διέξοδος.. ακόμα και οι ιατροί πάνω στην απελπισία τους δεν ενδίδουν στην … τρέλα

 

Εκπληκτικό το επόμενο εύρημα της μελέτης. Το 60% των ιατρών με υπερκόπωση παίρνει άδεια διακοπών πάνω από 2 εβδομάδες. Ακούτε πάνω από 15 ημέρες!!! Εμείς εδώ σκεφτόμαστε μην λείψουμε 5 ημέρες και δεν μπορέσουμε να εξυπηρετήσουμε. Πρέπει να «απογαλακτιστούμε».

 

Και όλα αυτά έχουν αντίκτυπο και στην υγεία των ιατρών με υπερκόπωση όπου το 15 % παρουσιάζει  νωρίς  πολλά σοβαρά προβλήματα έναντι μόνο 4% στους πιο «ήρεμους» συναδέλφους. Δικαιολογημένα λοιπόν και τα αποτελέσματα από την μελέτη όσον αφορά την αποποινικοποίηση της μαριχουάνας. Το 57% των burnout παιδιάτρων λένε ναι, σε αντίθεση με μόνο το 18% των άλλων.

 

Και τελευταίο άλλα εξίσου σημαντικό είναι η παρουσία συζύγου, χωρίς να διευκρινίζει ερρωμένη ή νόμιμη, όπου η ύπαρξη της μειώνει δραστικά την πιθανότητα για burnout κατά 14%.

 

Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω την αναγκαιότητα να κοιτάξουμε τους ιατρούς ως ανθρώπους με ανάγκες για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε και όχι για να συμβιβαστούμε, με τις ατέλειες τους.

Παιδικό κάθισμα αυτοκινήτων. Η αβάσταχτη δυσκολία του απλού.

Σχεδόν όλα τα παιδιά τοποθετούνται λανθασμένα στο κάθισμα αυτοκινήτου.

Η συχνότερη αιτία θανάτου των παιδιών απο την ηλικία 1-15 χρονών είναι τα τροχαία.

Έγινε έλεγχος σε 267 γονείς. Τους ζητήθηκε να τοποθετήσουν τα παιδιά τους στο κάθισμα και έγινε καταγραφή των κινήσεων τους.

Το 93% έκανε τουλάχιστον ένα λάθος, το 90% τουλάχιστον 2 λάθη ενώ το 50% τουλάχιστον 5 λάθη.

Τα συχνότερα λάθη:

Χαλαροί υμάντες. 68%

Χαμηλή τοποθέτηση της ασφάλειας. 33%

Λανθασμένη ρύθμιση στο ύψος. 28%

Χρήση μη εγγυημένου προιόντος. 20%

Λανθασμένη εγκατάσταση. 43%

Λανθασμένη γωνία θέσης του παιδιού. 36%

Αποτυχημένο κούμπωμα της ασφάλειας. 23%

Κακή χρήση του καθίσματος. 17%

Ενα σοβαρό θέμα οπου η εκπαίδευση των γονεών κρίνεται αναγκαία απο το μαιευτήριο.

  

Σκωληκοειδίτιδα: Χωρίς χειρουργική αντιμετώπιση.

Απο το American College of Surgeons ανακοινώθηκε μελέτη που αφορά 77 παιδιά , ηλικίας απο 7-17 χρονών με συμπτωματολογία κοιλιακού άλγους απο 48 ώρου και διεγνωσμένη μή επιπλεγμένη σκωληκεοιδίτιδα (χωρίς σημεία φλεγμονής, ρήξης ή αποστήματος) απο τον υπερηχογραφικό έλεγχο, με διάμετρο 1,1cm ή λιγότερο όπου αντιμετωπίστηκαν με ενδοφλέβια αντιβιοτική αγωγή για 24ώρες το λιγότερο και στέρηση τροφής για 12 ώρες. Συνέχισαν με αγωγή απο το στόμα συνολικά για 10 μέρες.

Απο τα 30 παιδιά που ακολούθησαν την αγωγή το 93% απέφυγε το χειρουργείο ενώ σε σχέση με την ομάδα που χειρουργήθηκε παρουσιασαν και κάποια ακόμα πλεονεκτήματα:

Γύρισαν σχολείο νωρίτερα (3 ημέρες έναντι 5).

Παρουσίασαν λιγότερες μέρες δυσκολία στην άσκηση (3 ημέρες έναντι 17!).

Προσαρμόστηκαν στην παλαιότερες συνήθειες τους γρηγορότερα τόσο τα ίδια τα παιδιά όσο και οι γονείς.                                                                                                               

Ως μειονέκτημα αναφέρθηκε ο χρόνος νοσηλείας των παιδιών που δεν χειρουργήθηκαν (38 ώρες έναντι 20) χωρίς όμως να λαμβάνονται υπόψιν οι ώρες που θα χρειαστούν για την περιποίηση της τομής μεταχειρουργικά.

Το άρθρο επισημαίνει οτι αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης αρχίζει να εφαρμόζεται σε αρκετά νοσοκομεία της Ευρώπης. Είναι ωφέλιμο τελικά να ανήκεις στην Ευρώπη. Που θα πάει θα... μπούμε και εμείς.

Nεότερα για τις φαρμακευτικές αλλεργίες

-Οι  φαρμακευτικές αλλεργικές αντιδράσεις στο 80% είναι δοσοεξαρτώμενες. Οι 

περισσότερες άμεσες  αντιδράσεις είναι στις πρώτες 6 ώρες ενώ μπορούν να εμφανιστούν και δύο εβδομάδες μετά την έναρξη της θεραπείας.Αποτελούν όμως μόνο το 10% των συνολικών ανεπιθύμητων αντιδράσεων των φαρμάκων και μόνο το 2,5% χρήζει νοσηλείας.

-Είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι  Ιοί όπως CMV, EBV μπορούν να συμβάλλουν στην εμφάνιση αλλεργικών αντιδράσεων κατα την χορήγηση φαρμάκων όπως αντιβιοτικών. Αυτός είναι και ο λόγος που αμφισβητούνται  πλέον οι ταμπέλες για αλλεργίες. Το 82% των ανθρώπων που εμφάνισαν αλλεργία σε κάποιο φάρμακο αποδείχτηκε ότι περνούσαν ταυτόχρονα και κάποια ιογενή λοίμωξη.  

-Δεν υπάρχει κληρονομικότητα στην αλλεργία!!!!! 

-Υπάρχει ευαισθητοποίηση από τον μητρικό θηλασμό? Οι απόψεις διίστανται. 

-Πώς αντιδρούμε. Πρώτα γίνεται διακοπή του φαρμάκου και αλλαγή κατηγορίας. Δεύτερον χρήση αντιισταμινικών .Μην ξεχνάμε 6-8 ώρες μετά από μια βελτίωση μπορεί να έχουμε μια νέα επιδείνωση. Τρίτον καταγραφή της κίτρινης κάρτας. Τέταρτον προσπάθεια απόδειξης της αλλεργίας 1-6 μήνες μετά είτε με δερματικά τεστ είτε με δοκιμασία πρόκλησης από  παίδο-αλλεργιολόγο. 

-Δεν υπάρχει τεστ  να προβλέπει την  αλλεργία. 

-Μύθος η αλλεργία από διασταυρούμενη αντίδραση στις κεφαλοσπορίνες λόγω αλλεργίας στην πενικιλίνη. Αφορά μόνο το 4-10%. 

-Nα ενημερώνονται οι γονείς ότι μετά την πρόκληση μπορεί ένα 2-7% να επανεμφανίσει αλλεργία.

Ο αιμορραγικός πυρετός Έμπολα (Ebola), ένας φίλος απο τα παλιά.

Η πρώτη μας γνωριμία με τον ιό έγινε το 1976. Από τότε μέχρι τώρα έχουν αναφερθεί δύο επιδημίες. Όμως η γενιά μας για άλλη μια φορά είναι τυχερή γιατί η τωρινή επιδημία έχει την μεγαλύτερη θνητότητα (50%). Αυτό οφείλεται όχι σε κάποια ιδιαιτερότητα του ιού αλλά κυρίως στις κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες των χωρών που ενδημεί.

Μεταφέρεται από άνθρωπο σε άνθρωπο μέσω επαφής με αίμα ή εκκρίσεις ασθενών (πχ σάλιο, ούρα κλπ). Παρόλο που είναι θανατηφόρος ιός, ο φορέας της είναι ένα από τα ομορφότερα ζώα, η νυχτερίδα, η οποία αποτελεί ρεζερβουάρ για τους πιο θανατηφόρους ιούς όπως SARS, MERS. Πώς να μην την αγαπάς. Επιβιώνει ελεύθερο στην ατμόσφαιρα μέχρι και 6 ημέρες σε κλίματα με υψηλή υγρασία, ενώ στα ξηρά κλίματα επιβιώνει μόνο 1 ημέρα. Ευτυχώς που στην Πρέβεζα δεν έχουμε υγρασία.

Από την ώρα που θα εγκατασταθεί στον οργανισμό του ανθρώπου μέχρι και την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων μπορεί να περάσουν από 2 έως και 21 ημέρες. Κλινικά ξεκινάει με εικόνα Γρίπης και εξελίσσεται με αιμορραγικά στοιχεία, πολυοργανική ανεπάρκεια, διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη, σπασμοί, κώμα, θάνατο. Διαγνωστικά, το γρηγορότερο που μπορεί να ταυτοποιηθεί στο αίμα του ασθενή, είναι μια ημέρα πριν την εμφάνιση των συμπτωμάτων.

Μέχρι τώρα έχουμε 16 περιστατικά στην Ευρώπη.

Κλινικά κριτήρια για πιθανή νόσο:

• Θ>38,6  και
• Γριπώδη συνδρομή  και
• ιστορικό επαφής με γνωστό φορέα τις τελευταίες 21 ημέρες ή επαφή με νυχτερίδα ή επίσκεψη σε ενδημική περιοχή.( Η επίσκεψή σε περιοχή που ενδημεί θεωρείται χαμηλού κινδύνου.)

Δοκιμάζονται αρκετά φάρμακα αλλά δυστυχώς χωρίς κάποια επιτυχία.

Το εμβόλιο ακόμα αναζητείται.

 Η ελπίδα για περιορισμό της νόσου ξεκινάει όταν θα είμαστε σε θέση να ελέγχουμε υπο περιορισμό το 70% των περιστατικών. Στην παρούσα φάση βρισκόμαστε στο 18-40 %. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.

Χρόνιο Νόσημα και Ελληνική Οικογένεια.

Είναι δύσκολο πλέον να φεύγεις ενθουσιασμένος από ένα συνέδριο. Χρειάζεται πρωτοτυπία, γρήγορο λόγο, ξεκάθαρες θέσεις. Οι "Παιδιατρικές ημέρες" ήταν τουλάχιστον πρωτότυπες.

Παρουσίασαν με τον πιο αντικειμενικό τρόπο πώς βιώνουν οι οικογένειες τα χρόνια νοσήματα. Έδωσαν τον λόγο στους γονείς! Εντυπωσιακά απρόσμενα και εντόνως αμήχανα διαπιστώνεις τις επιπτώσεις του λόγου, των πράξεων και των παραλήψεων μας στην ψυχοσύνθεση των γονέων.

Πρώτα μίλησε μητέρα με παιδί που πάσχει από Κυστική Ίνωση. Μια χρόνια νόσος που ο μέσος όρος ζωής ήταν τα 12 χρόνια ενώ τώρα το μεγαλύτερο ποσοστό των παιδιών περνάνε την 6η δεκαετία ζωής. Η επιδείνωση της πλέον, με την υπάρχουσα θεραπεία θεωρείται αποτέλεσμα αμέλειας του ασθενή. Ξεκίνησε λοιπόν αναφερόμενη πόσο δύσκολο είναι να μπορέσεις να βάλεις σε πρόγραμμα ένα μικρό παιδί, όταν αυτό απαιτεί:

-Σίτιση 150% των συνιστώμενων θερμίδων.

-Συνολική θεραπεία 6 ώρες το 24ώρο.

-Πολυήμερες νοσηλείες.

-Πολλές εργαστηριακές και θεραπευτικές επεμβατικές πράξεις.

Μίλησε για την εφηβική αμφισβήτηση της πραγματικότητας που έφερε μόνο επιπλοκές στην υγεία και στην ποιότητα ζωής του, μέχρι την ηλικιακή και πνευματική του ωρίμανση  όπου και ανέλαβε από μόνος την διαχείριση της ζωής του.

Κατόπιν μίλησαν γονείς που το παιδί τους έπασχε από Σακχαρώδη Διαβήτη. Η ασθένεια με τις περισσότερες απορίες από την πλευρά των γονέων και την καλύτερη πρόγνωση όταν ο έλεγχος περνάει στα χέρια του ασθενή. Στην ομιλία τους παρουσίασαν το μεγάλο πρόβλημα με το σχολείο. Δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί με κατάλληλη ενημέρωση τόσο για τον χειρισμό του ασθενή όσο και τον άλλων παιδιών απέναντι του. Μηδενική είναι και η εκπαίδευση τους  για την αντιμετώπιση μιας υπογλυκαιμίας. Το κακό όμως είναι οτι μηδενική είναι και η επιθυμία τους να συνεργαστούν. Δεν θέλουν καμία ευθύνη παραπάνω από αυτές που τους αναλογούν, όπου στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα είναι αναμφισβήτητα πολλές.

Αργότερα ήταν η σειρά μιας μητέρας που το παιδί της έπασχε από χρόνια νεφρική ανεπάρκεια. Μια μητέρα που τελικά κατάφερε να φέρει στη ζωή το παιδί της για δεύτερη φορά δίνοντας του το νεφρό της. Παρουσίασε την αναγκαιότητα που υπάρχει στα χρόνια νοήματα για συνεργασία πολλών ειδικοτήτων θεωρώντας οτι αυτό έσωσε το παιδί της.

Τελευταία μίλησε μια μητέρα με παιδί που είχε κακοήθεια. Οι κακοήθειες παραμένουν μόνο το 0,8% και 3 στους 4 θεραπεύονται. Δυστυχώς όμως όχι αυτό το παιδί. Ο λόγος της απλός και βροντερός. Γιατί να είναι όλα τόσο σιωπηλά, γιατί να βρίσκω βοήθεια μόνο από εθελοντικές οργανώσεις, γιατί να νιώθω μόνη μου. Πώς να χειριστώ το άρρωστο παιδί μου, πώς να χειριστώ τον σύζυγο μου, πώς να χειριστώ το υγιές παιδί μου, πώς να χειριστώ την ζωή μου. Όταν η Ελλάδα είναι ,μαζί με άλλες δύο χώρες, οι μόνες που δεν πραγματοποιούν επίσημη καταγραφή των περιστατικών με κακοήθειες, είναι λογικά αδιανόητο να πρωτοστατήσει στην δημιουργία ενός κοινωνικο-ιατρικού πλαισίου μέσα στο οποίο αυτόματα θα εντάσσεται κάθε νέος ασθενής όπου θα καθοδηγείται σε όλα τα επίπεδά της ζωής του.

Υπάρχουν στιγμές που συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται μια κοινωνία που το παιδί με χρόνιο νόσημα θα μπορεί να δέχεται την θεραπεία στο σπίτι του, οι γονείς να εμπιστεύονται τους δασκάλους οτι θα εφαρμόσουν χωρίς δεύτερη σκέψη οποιαδήποτε θεραπευτική πράξη στο παιδί τους όπως θα έκαναν στο δικό τους, οι Ιατροί να αντιληφθούν και να αποδεχτούν την εξάλειψη της αυθεντίας στην εποχή της ενημέρωσης και να συνεργαστούν με  όσο γίνεται περισσότερες ειδικότητες για την κοινή αντιμετώπιση ενός περιστατικού και ξαφνικά νιώθεις τόσο … ένοχος.